Bohumíra Školníková

Bohumíra Školníková

---

Siostra zakonna Bohumíra o imieniu Rozália Školníková urodziła się 23 września 1917 r. We wsi Kysucký Lieskovec jako najstarsza z pięciorga dzieci. Uczęszczała do szkoły państwowej, a później kontynuowała naukę w gimnazjum kościelnym. W 1932 roku młody Rozali podjął decyzję o zostaniu zakonnikiem. W sierpniu tego samego roku zaczęła studiować i przygotowywać się do klasztoru w Stockerau, niedaleko Wiednia, gdzie spędziła dwa i pół roku. Po powrocie na Słowację do nowo otwartego klasztoru w Spišským Štiavniku, po którym nastąpił okres formacji, postulatu i nowicjatu, po którym w lipcu 1938 r. Zaczęto komponować pierwsze obietnice. Rozália Školníková otrzymała religijne imię siostry Bohumír. Później postanowiła ukończyć edukację, więc rozpoczęła studia pedagogiczne w Nitrze, które nie ukończyła z powodu swoich obowiązków religijnych. Po roku wróciła do szkoły, ale zmieniła swoje nastawienie pedagogiczne na pielęgniarstwo, którym chętnie poświęciła się od młodości i wstąpiła do szkoły medycznej w Bratysławie. W 1943 roku została zatrudniona w szpitalu w Kieżmarku, gdzie pracowała jako instrumentalistka na sali operacyjnej, a później jako pielęgniarka. Tutaj także przetrwał okres SNP, koniec wojny i przybycie wojsk rosyjskich. Działania reżimu komunistycznego skierowane przeciwko Kościołowi katolickiemu nie były dotykane przez siostry zakonne pracujące w szpitalu w Kieżmarku do 1959 r., Kiedy to zostały przymusowo wysiedlone i przeniesione do Slovenska Lupca. Pielęgniarki, które były w stanie pracować, wymagały pracy, więc siostra Bohumír zdołała znaleźć pracę w czeskiej organizacji charytatywnej, zwłaszcza w domu spokojnej starości w Hornim Vidim. W 1961 r. Prowadzono dom żłobkowy z siostrą Bohumír, po czym zabrano ją na przesłuchanie i śledztwo w Koszycach, gdzie w sierpniu odbył się proces kilku sióstr zakonnych i księży. Siostra Bohumír została oskarżona o pomoc w działalności antypaństwowej i ustanowienie tajnego porządku. Została skazana na siedem lat więzienia. Została zwolniona na podstawie amnestii w dniu 9 maja 1962 r. Następnie wróciła do Czech, gdzie najpierw pracowała w domu dziecka w miejscowości Brtníky w powiecie Děčín, a następnie w domu spokojnej starości w Jindřichovicach pod Smrkem w powiecie Liberec. W 1969 roku została przełożoną regionalną.